Sander's Tweakblog

Sorry dat het even geduurd heeft voordat ik weer verder ga, ben bezig aan het verbeteren van Jane's Verhaal. iig is hier het derde deel van het eerste hoofdstuk van De Vuurmeesters. Vandaag introduceer ik de derde hoofdrolspeler...

De Legende van Julia: De Vuurmeesters - Hoofdstuk 1 Deel 3

Ongeveer een half uur voordat we op het station aan zouden komen, gebeurde er iets. Er werd omgeroepen dat de trein wegens technische problemen een tussenstop moest maken op een oud, ongebruikt, station vlak voor Parijs. Ik merkte dat de trein vaart minderde en ik zag dat we een station binnenreden. We werden verzocht om de trein te verlaten er zou een vervangende trein komen.
‘Dit is wel vreemd,’ zei Sarah, ‘ik vraag me af wat er aan de hand is met de trein, net gingen we nog op volle snelheid.’
We stapten uit en konden zien dat het treinpersoneel druk bezig was. Het bleek zo te zijn dat enkele motoren waren uitgevallen en dat die niet meer aangezet konden worden. Toen de trein eenmaal stilstond had de laatste motor het ook begeven. Dit kreeg ik allemaal van een conducteur te horen. De trein zal weggeslepen moeten worden en er moest een andere trein komen, in het totaal zal het enkele uren duren.

‘Maak je maar niet druk,’ zei een jonge, man van ongeveer mijn leeftijd, achter me. Ik draaide me om en keek hem aan. Hij was lang en slank en niet echt gespierd, hij had kort donkerblond haar en vriendelijke blauwe ogen. Niks bijzonders dus, maar was wel iets vreemds aan zijn manier van kijken. Hij bleef me maar aanstaren.
Sarah kwam naast me staan, ‘wie is dat?’ vroeg ze.
Ik zag hoe ze hem aankeek en hoe hij terug keek, ik besefte me ineens wat hij aan het doen was en dus pakte ik Sarah’s arm beet. En geen seconde te vroeg want ze wilde hem al om de hals springen. Hij probeerde ons te betoveren.
‘Goed zo, Julia,’ zei hij ineens met een grote glimlach, ‘je bent sterker dan ik dacht.’
‘Wat bedoel je?’ vroeg ik.
‘Ik probeerde je gedachten te beïnvloeden, maar zo te zien werkte dat alleen maar bij je vriendin daar. Dat betekend dat je wel een sterke Vuurmeester moet zijn.’
‘Je bedoelt…’
‘Juist, ik heb je die uitnodiging gestuurd,’ zei hij, ‘mijn naam is Sander Evers, vuurmeester.’ (Yay, ik ben derde persoon in mijn eigen verhaal.)
Hij wilde mijn hand vast pakken, maar ik deed een stap achteruit. Ik wist namelijk wat voor spreuk hij zojuist op mij gebruikt had, Verlammende Verloving en die kon je alleen tegengaan als je minstens zo sterk (magisch) bent als degene die hem gebruikt. In een gevecht zou ik van hem kunnen winnen.
‘Ik ben sterker dan jij,’ zei ik, ‘dus probeer maar niks.’
‘Rustig maar, Julia,’ zei hij, ‘ik wil je niks doen, trouwens ben je niet sterker dan ik. Hooguit even sterk.’
‘Nee ik ben minimaal even sterk,’ zei ik, ‘ik weet wat je daarnet deed.’
‘Nee jij negeerde mij gewoon, of hoorde je mijn stem niet in je hoofd?’ Hij keek geschrokken toen ik met mijn hoofd schudde.
‘Er is maar een manier om te zien wie er sterker is,’ zei ik, ‘de Handdruk. Een magische spreuk waarbij de zwakste magiër op zijn knieën gedwongen wordt.’
‘Oké,’ zei Sander en we deden de Handdruk. (Pakken elkaars rechter hand vast en doen de Handdrukspreuk) Hoewel de spreuk een succes was, gebeurde er niets. Wat betekende dat we exact evenveel magische energie bezaten.

‘Vechten is zinloos,’ zei Sander, ‘maar daarom heb ik jullie niet verzocht hier naartoe te komen.’
Ik keek hem aan. ‘We moesten toch naar de bergen toe?’
‘Nou, niet meer,’ zei hij aarzelend, ‘dat bleek loos alarm te zijn. De grotten waren leeg en er was geen sporen van Magie te vinden.’
‘Waarom zijn we dan hier?’ vroeg ik.
‘Kijk eens om je heen, Julia,’ zei Sander. Ik keek om ons heen, en zag dat er naast het treinpersoneel, Sarah, Sander en ik niemand was die de trein had verlaten. Dit was me nog niet eerder opgevallen. Ook bekeek ik het station, het was inderdaad erg oud en zal gezellig zijn geweest toen het nog in gebruik was. Er waren zes perrons en op elk perron stonden verschillende houten bankjes (een paar waren nog helemaal in tact) het naambord van het Station was onleesbaar. Aan de voorkant van het perron was een hal die naar de uitgang liep. De uitgang en alle ramen waren gebarricadeerd. Er waren ook trappen die naar onder het station liepen.

‘Daar zijn tunnels,’ zei Sander, ‘die uitlopen op een oud Metrostation. De Franse regering wil dit station en het onderliggende metrostation weer gaan gebruiken, vooral omdat de hoge snelheidslijn er langs loopt.’
‘En waarom zijn wij dan hier?’
‘Kom maar mee,’ zei Sander en we volgden hem naar het metrostation. Daar vonden we een kleine ravage. Er stond een uitgebrande metrotrein, de bankjes waren gebroken, er was waterschade en het stonk er vreselijk.
‘Dit is het hol der demonen,’ zei Sander, ‘sinds de metro hier niet meer gebruikt wordt huizen ongure types hier.’
‘Je voelt je wel thuis,’ zei ik en hij keek me woedend aan.
‘Geen tijd voor geintjes, Julia,’ zei hij scherp.
‘Ik zie geen ongure types nu, dus waarom zo’n haast?’
‘Dat je ze niet ziet wil niet zeggen dat ze er niet zijn, Julia,’ zei hij.
En hij was nog niet uitgesproken of er kwam een vreemde locomotief op het metrospoor aanrijden.